پرونده ویژه:تصور دانشمندان عصر آپولو از زندگی ما در ماه را ببینید.

یک رویای مشترک از رسیدن به ماه، فضانوردان آپولو را در یک تلاش گروهی متحد کرد.

    سخنرانی اثرگذار کِنِدی  در دانشگاه رایس. ۱۹۶۲٫                       مالکیت عمومی-Courtesy NASA

آپولو ۱۱ آرمان ملی رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، جان اف. کندی را برآورده کرد.


یک رویای مشترک از رسیدن به ماه، فضانوردان آپولو را در یک تلاش گروهی متحد کرد.

در ۱۹۶۴، هنرمندان Pierre Mion و Davis Meltzer در یک اتاق با الهام از طرح ها و نقشه های آپولو،ماموریتی که پنج سال بعد اولین انسان ها را به ماه رساند آثار هنری خود را خلق می کردند:

ما به نقشه های واقعی فضاپیما نگاه میکردیم، همچنین در آنجا اطلاعات طبقه بندی شده هم وجود داشت!

میون به یاد می آورد:

ما به معنای واقعی کلمه در آن اتاق حبس شده بودیم!


تفکر سریع،دسامبر  ۱۹۶۹             QUICK THINKING, DECEMBER 1969

نقاشی لحظه ای را نشان می دهد که ماژول ماه نشین آپولو-11 بر روی یک دهانه پر از سنگ فرود می آید. نیل آرمسترانگ مانوری لحظه آخری اجرا کرد تا از موانع اجتناب کند و ماه نشین را به سلامت بنشاند

نقاشی لحظه ای را نشان می دهد که ماژول ماه نشین آپولو- ۱۱ اشتباها درحال فرود درون یک دهانه پر از سنگ است. نیل آرمسترانگ مانوری لحظه آخری اجرا کرد تا از موانع اجتناب کند و ماه نشین را به سلامت بنشاند.


قرارگرفتن این تصویرسازی ها از ماموریت های ماه و بعضی پیش بینی ها از قدم های بعدی برای زندگی در ماه در نشنال جئوگرافیک و دیگر مجله های عصر آپولو، به خوانندگان مشتاق فرصتی برای نگاه اجمالی به اکتشافات خارج از جهان را داد.

بازگشت انسان به ماه، اوایل ۲۰۱۹!

میل به دانستن اینکه آینده چگونه خواهد بود می تواند از یک سفر فضایی این طرح هارا بیرون بکشد.

متیو هرش (Matthew Hersch)، تاریخدان علم در دانشگاه هاروارد اضافه می کند:

اما فناوری فضاپیماهای واقعی که می توانند به ماه بروند الهام بخش ایده های عمومی است.

ماه را تصور کن

نقاشی از ماژول ماه نشین عقاب در مدار ماه که در شماره مارس ۱۹۶۴ نشنال جئوگرافیک انتشار یافت.این نقاشی ها پیش از اولین سفر انسان به ماه رسم شده اند ولی به زیبایی با تصاویر مخابره شده از ماموریت آپولو در پنج سال بعد مطابقت دارند. این تصویر حاوی چشم اندازی از ماه است که همخوانی زیادی با تصاویر ماهواره ای که امروزه می بینیم دارد. با این حال، در اوایل دهه ۱۹۶۰، ایده دهانه های آتشفشانی-چاله-های ماه در لبه تیغ(نهایت دانش) علم زمین شناسی سیاره ها بود.(این نقاشی ها پیش از اولین سفر انسان به ماه رسم شده اند


science-apollo-moon-illustrations-04.adapt.590.1science-apollo-moon-illustrations-05.adapt.536.1

                            ماژول ماه نشین در مدار ماه، مارس ۱۹۶۴

طرح ها نشان دهنده ایده های ناسا برای فرود آپولو-۱۱ در ماه، شامل خیزش خدمه به داخل ماژول(واحد) ماه نشین و سپس ورود به یک مدار با ارتفاع پایین جهت یافتن مکان فرود.


بعضی از دانشمندان در آن زمان فکر می کردند که به دلیل نبود باد و باران و در نتیجه عدم فرسایش و هوازدگی صخره ها، سطح ماه پوشیده از کوه های خشن و ناهموار است. عده دیگری معتقد و نگران بودند که سطح ماه تماما پوشیده از غبار است و هرچیزی که بر روی آن فرود بیاید مثل ایستادن در شن های بیابان به طور کامل در آن فرو می رود.

تصویرسازی های میون بسیار صحیح هستند که دلیل آن همکاری نزدیک با زمین‌شناس سیاره‌ای، یوجین شو میکر(Eugene Shoemaker) است.

تحقیقات وی درباره دهانه های آتشفشانی ماه(نسبت دادن این نام فقط به دلیل شباهت ظاهری آن به دهانه یک آتشفشان است) نشان داد ماهواره طبیعی ما تنها از یک لایه نازک گرد و غبار به نام ریگولث(تلفظ صحیح) یا رگولیت (regolith) پوشیده شده.

اگر با شومیکر کار می کرد، نمی توانست در آن زمان با فرد بهتری کار کند.

تام واترز(Tom Watters) دانشمند ارشد مرکز مطالعات زمین و سیاره در موزۀ هوا و فضا ملی اسمیتسونیان ادامه می دهد:

شو میکر بعضی از مهم ترین کارها را در علم سیاره انجام داد.

واترز هم اکنون یک محقق همکار در پروژه مدارگرد شناسایی ماه(LRO) است. مدارگردی که در مدار قطب‌آهنگ ماه مشغول تهیه تصاویر با وضوح بالا از سطح این کره است. دوربینی که توان تفکیک اجسامی به کوچکی ۹۰ سانتی متر را مانند برخی قطعات به جای مانده از سایت های فرود آپولو و جای پاهایی که فضانوردان پشت سر گذاشتند را دارد.

واترز تصاویر LRO را با نقاشی ماه دسامبر ۱۹۶۹ از بلند شدن ماژول ماه نشین که میون بر اساس تصاویر گرفته شده توسط باز آلدرین و نیل آرمسترانگ درپیاده روی رسم کرده بود را مقایسه کرد:

این یک ترسیم بسیار خوب است.

عقاب پرواز می کند،۱۹۶۹                  eagle takes flight,1969

این تصویر مرحله دوم ماژول ماه نشین آپولو-11 را درحالی که در حالت صعود و جدا شدن از تکه پیشین خود است نشان می دهد. در حاشیه، یک باتاب دهنده لیزر(جهت اندازه گیری فاصله ماه از زمین)، وربین

این تصویر مرحله دوم ماژول ماه نشین آپولو-۱۱ را درحالی که در حالت صعود و جدا شدن از تکه پیشین خود است نشان می دهد. در حاشیه، یک بازتاب دهنده لیزر(جهت اندازه گیری فاصله ماه از زمین)، دوربین تلویزیونی،کوله فضانوردان، و پرچم آمریکا مشاهده می شود. میون می گوید:من هنوز این نقاشی را دارم و این یکی از چیزهای مورد علاقه ام است!

 

از مهندسی به هنر

نقاشان همچنین توجه خود را بسوی جزئیات و درستی علمی معطوف کردند تا تصاویر آن ها پیشگویانه تر باشد.

 

یک نگاه نزدیک به نقاشی کلونی ماه ۱۹۶۹ ملتزر(meltzer) جزئیاتی مانند یک کافه تریا،یک مزرعه هیدروپونیکو یک میز پینگ پنگ در درون ساختمان زیرزمینی را برای ما آشکار می کند. با توجه به عنوان اصلی، ”یک رصدخانه کوچک، آسمان هارا بررسی می کند درحالی که جو زمین مزاحم آن نیست. “ کمی دورتر، یک راکت رفت و آمد در موقعیت بازگشت به زمین قرار دارد.

از همه مهم تر،پایگاه تقریبا در زیرزمین قرار گرفته تا ساکنان را برابر تابش ها، سرمای بینهایت،و دیگر خطراتی که در سطح بدون هوای ماه آن ها را تهدید می کند،محفوظ بدارد. برای مثال بین سال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۶، مدارگرد شناسایی ماه(LRO)، بیش از ۲۰۰ دهانه آتشفشانی جدید(محل برخورد شهاب سنگ ها) تا ۴۲٫۵ متر قطر  شناسایی کرد.

 

پیشتازان عصر فضا، ۱۹۶۹                    FRONTIERS OF THE SPACE AGE, 1969

((طرحی برپایه پیشرفته ترین تفکر کارشناسان. تجسم دیویس ملتزر از یک پست دور افتاده در ماه که ممکن است در یک نسل اتفاق افتاده باشد.)) عنوان این نقاشی منتشر شده در شماره فوریه 1969 نشنال جئوگرافیک. یک کانسپت که در اینجا نشان داده شده است سنگ های معدن ماه برای آب است که نه تنها استخر شنا را پر می کند، بلکه اکسیژن را برای تنفس و هیدروژن برای سوخت را تولید می کند. "تصویر سازی از دیویس ملتزر - نشنال جئوگرافیک"

“طرحی برپایه پیشرفته ترین تفکر کارشناسان.
تجسم دیویس ملتزر از یک پست دور افتاده در ماه که ممکن است در یک نسل اتفاق افتاده باشد.”
عنوان این نقاشی منتشر شده در شماره فوریه ۱۹۶۹ نشنال جئوگرافیک.
یک کانسپت که در اینجا نشان داده شده است سنگ های معدن ماه برای آب است که نه تنها استخر شنا را پر می کند، بلکه اکسیژن را برای تنفس و هیدروژن برای سوخت را تولید می کند.
“تصویر سازی از دیویس ملتزر – نشنال جئوگرافیک”

 

 

این یکی در رابطه با واقع گرایانه بودن و درستی نوع زمین برای من قابل توجه نبود.

اما به خاطر این ایده که یک زیستگاه بر روی ماه باید به چه شیوه ای ساخته شود، چرا.

واترز ادامه میدهد:

شما نباید یک زیستگاه را در کره ماه بر روی سطح بسازید و گرنه توسط چیزی که می تواند چاله ای به عمق ده متر را ایجاد کند ضربه خواهید خورد!

سنگ هایی که در ماموریت های آپولو جمع شد وجود شگفت انگیز آب در اعماق ماه را فاش کرد.

تیم LRO در حالی که تصویری از سطح ماه را داشت، مکان هایی را شناسایی کرد که ممکن است برای پایگاه های ماه به خوبی جواب بدهند.

واترز گفت یکی از نامزد های برتر یک تونل گدازه ای است. یک غار بزرگ به جا مانده از یک جریان گدازه ای قرون گذشته. با ساختن مرکز در یک تونل گدازه، مهاجران آینده می توانند از فرآیند طولانی حفاری یک محل ساخت و ساز در زیر زمین صرف نظر کنند.

 

پیش به سوی جلوتر و بالاتر

هنگامی که تصویر پایگاه ماه ملتزر منتشر شد، به نظر می رسید یک مستعمره ی قمری، گام بعدی بشر در اکتشاف فضا باشد.

آرتور کلارک در کتاب خود “وعده فضا” در کنار نقاشی ملتزر نقل قول کرد:

مانند دیوانگی است که فکر می کنم در چند سال آینده، هر ستاره شناس آماتوری با یک تلسکوپ خوب قادر خواهد بود که چراغ های نخستین هیئت اعزامی را ببیند؛ درخشش در جایی که هیچگاه ستاره ای نبوده، درون آغوش هلال ماه.

ا

مجله نشنال جئوگرافیک،مارس 1964 طرح جلد نمایش می دهد: فضانورد باشهامت جمینی در بی وزنی شناور است. تکه ای از خاشاک در نا متناهی فضا.

مجله نشنال جئوگرافیک،مارس ۱۹۶۴
طرح جلد نمایش می دهد: فضانورد باشهامت جمینی در بی وزنی شناور است. تکه ای از خاشاک در نا متناهی فضا.

 

 

اما تاکنون، هیچ کشوری این امر بزرگ را به انجام نرسانده. بعد از آنکه اولین فضانوردان ایالات متحده آمریکا در ۱۹۶۹ به ماه دست یافتند، متیو هرش گفت:

تغییر اولویت ها، دشواری های اقتصادی و جنگ ویتنام سرمایه را از ادامه ی برنامه ها بیرون کشید.

آخرین فضانوردی که بر ماه ایستاد،یوجین کرنن(Eugene Cernan)، ماه را در دسامبر ۱۹۷۲ ترک کرد.

 

صبر کنید، از آنجایی که فعالیت های ناسا امروزه در تعامل با شرکای خصوصی هوافضای خود(اسپیس‌اکس و…) کامل می شود،راکت بعدی آن، برای حمل انسان ها تا اعماق فضا قدرت کافی را دارد. سیستم پرتاب فضایی(SLS)و این چشم انداز های رنگارنگ یاد آور پتانسیل انسان ها و یک الهام قلبی برای رسیدن به ستاره است.

گالری

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

دوست دارید به بحث ملحق شوید؟
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *